مباهله 5 مطلب

ماجرای مباهله پیامبر(ص) با مسیحیان نجران

مباهله پیامبر(صلى الله علیه وآله) با مسیحیان نجران چگونه بود؟

در زمان رسول اکرم(ص) گفتگوهایی بین ایشان و مسیحیان نجران انجام شد و آنها لجاجت کردند خداوند به پیامبر(ص) دستور داد با آنها مباهله کند، پیامبر(ص) به همراه امیرالمومنین(ع) و حضرت فاطمه(س) وامام حسن(ع) و امام حسین(ع) برای این کار آماده شدند، وقتی مسیحیان با این صحنه مواجه شدند، احساس خطر کردند و از مباهله سرباز زدند و با پیامبر(ص) مصالحه کردند.
 

مباهله، یک حکم عمومی

آیا مباهله یک حکم عام است؟

شکى نیست که آیه مباهله یک دستور کلى براى دعوت به مباهله به مسلمانان نمى دهد، بلکه روى سخن در آن، تنها به پیامبر(ص) است، ولى این موضوع مانع از آن نخواهد بود که مباهله در برابر مخالفان، یک حکم عمومى باشد و افراد با ایمان که از تقوا و خداپرستى کامل برخوردارند به هنگامى که استدلالات آنها در برابر دشمنان بر اثر لجاجت به جائى نرسد از آنها دعوت به مباهله کنند. از روایات نیز، عمومیت این حکم استفاده مى شود و دستورالعمل آن نیز بیان شده است.

مباهله، دلیل حقانیت پیامبر(ص)

آیا مباهله از دلایل حقانیت دعوت پیامبر(صلى الله علیه وآله) به شمار می آید؟

دعوت پیامبر(ص) به مباهله آن هم با بهترین نزدیکان خود، یکى از نشانه هاى صدق دعوت و ایمان قاطع او است؛ زیرا طبق آیه 61 سوره آل عمران، دروغگویان به عذاب گرفتار می شوند و کسى که به تمام معنى به ارتباط خویش با پروردگار ایمان نداشته باشد، وارد چنین میدانى نمی گردد. به همین دلیل مسیحیان هنگامى که این صحنه را مشاهده کردند، سخت به وحشت افتادند، و از اقدام به مباهله خوددارى کرده، حاضر به مصالحه شدند و به شرایط«ذِمّه» و پرداختن مالیات تن در دادند.

همراهان پیامبر(ص)، در ماجرای مباهله

رسول خدا(صلى الله علیه وآله) چه کسانى را براى مباهله، همراه خود برد؟

غالب مفسران و محدثان شیعه و اهل تسنن تصریح کرده اند: آیه 61 سوره آل عمران، در حق اهل بیت پیامبر(ص) نازل شده است و منظور از«أَبْناءَنا» حسن و حسین(ع)، و منظور از «نِساءَنا» فاطمه(س)، و منظور از«أَنْفُسَنا»  على(ع) بوده است. برخی از متعصبین اهل سنت سعی کرده اند ورود احادیث را در این زمینه انکار کنند، در حالیکه حدود شصت نفر از بزرگان اهل سنت آن را نقل کرده اند و اگر بنا باشد ورود این احادیث را از طرق اهل تسنن انکار کنیم، سایر احادیث آنها و کتبشان نیز از درجه اعتبار خواهد افتاد.

اطلاق صیغه جمع بر مفرد، در آیه مباهله

اگر در جریان مباهله، پیامبر(صلى الله علیه وآله) فقط حضرت فاطمه(علیها السلام) و حسنین(علیهما السلام)، و امام علی(علیه السلام) را همراه خود آورد، پس چرا عبارات آیه در مورد زنان و فرزندان و نفوس به صورت جمع آمده است؟

اجماع علماى اسلام اعم از شیعه و سنى در زمینه ورود این آیه در مورد اهل بیت(ع) و تصریح آنها بر اینکه پیغمبر(ص) غیر از على(ع)  و فاطمه(س) و حسن و حسین(ع) کسى را براى مباهله نبرد، قرینه آشکارى براى تفسیر آیه خواهد بود. بنابراین، ایراد مزبور تنها متوجه شیعه نمى شود. بلکه همه دانشمندان اسلام باید به آن پاسخ گویند. ثانیاً؛ اطلاق «صیغه جمع» بر«مفرد» یا بر «تثنیه» تازگى ندارد، و در قرآن و غیر قرآن از ادبیات عرب و حتى غیر عرب شواهد بسیارى دارد.

پایگاه اطلاع رسانی دفتر مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی
سامانه پاسخگویی برخط(آنلاین) به سوالات شرعی و اعتقادی مقلدان حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی
تارنمای پاسخگویی به احکام شرعی و مسائل فقهی
انتشارات امام علی علیه السلام
موسسه دارالإعلام لمدرسة اهل البیت (علیهم السلام)
خبرگزاری دفتر آیت الله العظمی مکارم شیرازی

الإمام علىٌّ(عليه السلام)

لاتَکْمُلُ المَکَارِمُ إلاّ بالعَفافِ و الإيثار

مکارم اخلاق به کمال نرسد مگر با پاکدامنى و ايثار

ميزان الحکمه، جلد 1، ص 24